Mijn verhaalties =D

Deel 29

Hoii mensen(en onlevenden XD)

Deel 29 is hier! Ik hoop dat jullie hem weer leuk vinden!! Arienne ik ga beginnen met ons "plan" x] Word een melige actie. Want het zit zo dat ik nogal melig ben vandaag, en als ik melig ben dan kan ik soms nogal droge opmerkingen maken. Dat onlevenden hierboven slaat trouwens op mijn BFF en ik, wij zijn vandaag namelijk voor de 5000ste keer vermoord! (lang verhaal... het begon allemaal op. nee dat doe ik maar niet!) en ik heb ook een nieuwe naam gekregen, in plaats van Sarah heet ik nu: Geweldigheid Dood Eten Luiheid Meligheid Snelpratendheid Vergetendheid Onnozelheid OJD-Patient XD Oftewel ik heb tegenwoordig 9 namen :P Maar ga nu maar snel lezen!!

Kus Geweldigheid Dood Eten Luiheid Meligheid Snelpratendheid Vergetendheid Onnozelheid OJD-Patient(voorheen Sarah)

P.S. Die Frank van mijn vorige deel is in het echt mijn ex buurjongen en hij is lelijk 8-(

Vanuit Sanna's ogen;; 'Leuk dat je er was! Ik ga je echt missen!' zei Mandy. Het was de laatste dag dat ik bij haar in Houston was en ik was weer opweg naar huis. 'Ik vond het ook heel gezellig! Maar ik moet nu echt weg anders mis ik mijn trein! Byéé!! We bellen wel!' riep ik nog en ik stapte mijn trein in, net op tijd want hij reed al weg. Ik liep helemaal naar achter naar een bijna lege coupé, er zaten alleen een oude man die aan het slapen was en nog een jongen die me bekend voorkwam. 'Joe! Wat doe jij hier?' lachend liep ik naar hem toe, die oude man werd wakker en keek ons raar aan. 'Sanna! Leuk je te zien! Ik ga weer terug naar huis, ik was bij Yana dit weekend.' zei Joe met een lach en verliefde ogen. 'Yana? Oja dat meisje uit het ziekenhuis! Nick heeft me over haar verteld.' zei ik. 'Wat doe jij hier dan?' vroeg Joe aan me. 'Ik ben bij Mandy geweest deze week.' ik probeerde blij te kijken maar het lukte niet echt, het deed me pijn dat Joe's gezicht niet veranderde toen hij Mandy hoorde. Die Yana verpeste alles!

~~op het perron in LA~~

'Sanna! Ik heb je gemist!' Nick rende op me af en gaf me een zoen. 'Nick! Straks lopen hier fans of mensen van de pers rond. Je wou het toch stil houden?' zei ik lachend. 'Ja maar het maakt me niet meer uit! Als de hele wereld het weet worden we ook nooit betrapt, kunnen we doen wat we willen waar we willen...' zei Nick mysterieus.

Vanuit Nick's ogen;; 'Waar we willen, wanneer we willen.' zei ik, ik probeerde mysterieus te doen. 'Oke wat heb je voor verrasing?' vroeg Sanna lachend. 'Nou het is eigenlijk niet zo leuk.' zei Linda die er aan kwam lopen. 'Hoezo mam? Is er iets gebeurd met pap?' Sanna's stemming sloeg meteen om. 'Nee! Nee! Jij vind het wel leuk maar je vader en ik niet.' zei Linda lachend. 'Wat dan?' vroeg Sanna ongeduldig, ze leek wel een kleine kleuter. 'Moeten we het haar nu wel vertellen? Ze is net terug van een lange reis.' zei David die er ook aan kwam lopen. 'Kom op vertel nou! Krullie wil je het me alsjeblieft vertellen?' vroeg Sanna met haar liefste lach. Ik keek Linda en David aan, ze hadden een lach om hun mond. 'We geven een concert in Nederland! En dan niet over een paar maanden! Nee, gewoon over twee weken. Pap heeft alles al geregeld, we vertrekken morgen!' riep ik blij. 'Wat dat is geweldig! Dankje dankje dankje!' riep Sanna blij en ze gaf eerst haar vader, toen haar moeder, en toen mij een knuf. 'Maar hoe konden jullie dit ooit betalen?' vroeg Sanna aan haar ouders. 'Uhm.. Als jullie het niet erg vinden ga ik even naar mijn broer toe.' zei ik, rustig liep ik op Joe af. 'He broer! Leuk gehad bij Yana?' zei ik en ik gaf hem zo'n jongensgroetding. (XD) 'Ja het was echt leuk!' riep Joe blij. Ik zag dat Sanna druk met haar ouders aan het praten was.

Vanuit Joe's ogen;; 's Ochtend werd ik wakker en het voelde alsof er iets mis was. Ik keek op mijn wekker, het was alweer elf uur! Waarom had niemand me wakker gemaakt? 'Hallo? Mam? Pap? Nick? Kevin? Frankie? Elvis? Waarom is er niemand!' ik raakte in paniek. Snel rende ik naar de badkamer, niemand. Iedereens slaapkamer rende ik af, niemand. In de woonkamer en in de keuken was ook niemand. Toen ik buiten adem bij de koelkast stopte zag ik dat er een briefje op hing.

Chocola / Diet Coke / Starbucks...

'Een boodschappenlijstje! Wat heb ik daaraan! Wacht, ik kan natuurlijk ook even naar ze bellen!' snel rende ik naar boven om mijn mobiel te halen, ik toetste mam's nummer in en hij ging over. 'Joseph! Waarom bel je?' hoorde ik haar stem zeggen. 'Waar is iedereen!' riep ik. 'Rustig maar Joe! We zijn twee weekjes weg, je red je toch wel alleen?' 'Ja tuurlijk... Mam mag ik anders vragen of er iemand bij ons in huis kan blijven, voor de gezelligheid?' ik dacht aan Yana die in een pauze van haar chemokuren zat. Haar oom, tante en broer zouden ook kunnen komen. 'Tuurlijk kan dat Joseph! Die je voorzichtig? Oja op de koelkast hangt een briefje, als je wil zorgen dat dat in huis is als we weer terug zijn ben je een schat.' 'Tuurlijk mam. Tot over twee weken...' 'Dag.' en ze hing op. Meteen belde ik Yana op. 'Met Yana, wie is dit?' hoorde ik haar lieve stem zeggen. ' Yana? Met Joe. Joe Jonas. Wat is het nummer van het Anderson Cancer Centre? Ik moet ze even wat vragen.' probeerde ik rustig te zeggen.

~~Een half uur later~~

'Doei Yana! Ik kom jullie morgen om half elf op halen op het station! Tot morgen!' ik gaf een kus door de telefoon en hing op. Het was gelukt! Yana mocht de eerste week bij me blijven! Haar oom, tante en broer kwamen niet mee. Met een Big Smile maakte ik mijn bed klaar voor nog een persoon. 'Weet je guys! het is nog niet zo erg alleen thuis zijn!' zei ik lachend tegen een poster van mijn broers.

NickJ-IsOffThe-Chain | 03-04-2009 | 20:50 | Link | Reacties (9)