Mijn verhaalties =D

Deel 39*

Vanuit Joe’s ogen;; Ik kon er niet meer tegen! ‘Als ik dood ga zal niemand me missen…’ fluisterde ik tegen,  tegen niemand eigenlijk! Ik liep alleen over straat. ‘Joe!! Wat ga je doen?’ Kevin kwam achter me aan rennen, waarom zou hij nog proberen me te redden? Iedereen haat me toch? ‘Ga weg! Ik hoef je nooit meer te zien!’ tranen prikten achter mijn ogen, ik draaide me om en zag Kevin verbaasd kijken, blijkbaar was het er bozer uitgekomen als ik bedoeld had. ‘Maar… maar… wat ga je doen dan?’ vroeg hij, zijn stem klonk alsof hij zo kon gaan huilen. ‘Even lopen! Waarom achtervolg je me de hele tijd man? Ik kan heus wel voor mezelf zorgen hoor! Ga weg!’ mijn voeten werden opeens erg interessant, mooi niet dat Kevin me zag huilen! ‘Als dat is wat je wil… Maar Jozef…’ Kevin’s stem trilde nog meer. ‘Wat?’ snauwde ik. ‘Doe alsjeblieft niet wat ik denk dat je gaat doen! Je weet dat ik niet zonder je kan…’ ik keek op en zag hem huilen, hij  liep terug naar huis. Zelf liep ik door, waarom was zelfmoord plegen toch zo lastig? Ik stond voor de vijver te wachten op het juiste moment, ik wou er net inspringen toen er iemand tegen me aanbotste. Frankie. ‘Joe? Waarom ben je niet aan het verhuizen? Kom je met mij en Elvis spelen?’ vroeg hij lachend, nu pas zag ik dat Elvis er ook bij was. ‘Franklin blijf  uit mijn buurt!’ riep ik boos. 'Maar... Waarom wil je niet met ons spelen Joe?' vroeg Frankie weer. Ik keek naar hem, en slikte mijn tranen weer in. Aan hem moest ik maar vertellen dat ik nog van iedereen houd. Ik knielde voor hem neer en legde mijn hand op zijn schouder. 'Franklin, vertel mam en pap maar dat ze altijd goed voor me gezorgd hebben oke? En vertel Nick, Kevin, Sanna, Amanda en Zac maar dat ze de beste vrienden ooit waren. En vertel Yana en Mandy maar dat ik nog steeds van ze houd... Doe je dat voor me Franklin?' vroeg ik aan hem en stond weer op. ‘Ja… Maar waar ga je naartoe Joe?’ vroeg hij bang. Ik liep naar de rand van de vijver toe,  met tranen in mijn ogen. 'Vertel ze allemaal maar dat ik het niet meer aan kon, ik ga naar een betere plek...' zei ik en ik sprong erin. In slowmotion voelde ik het water langs me heen gaan. Voeten, benen, buik, armen, hoofd… Koud maar toch ook weer fijn. Niet veel later begon er ademnood, ik had de neiging naar boven te zwemmen en diep in te ademen, toch deed ik het niet… Na ik weet niet hoelang voelde ik iets aan me trekken, geschrokken trok ik me los. Ging ik dood deed ik het ook goed! Alles werd opeens wazig een wit licht sprong voor mijn ogen. Het enige wat ik wou was ernaartoe rennen. Rennen naar de plek waar alles beter was, waar geen ingewikkelde levens bestonden. Alleen maar simpele levens met alleen maar goede dingen die konden gebeuren. Langzaam verloor ik het bewustzijn. Doei leven… doei Mandy… doei Ya…

Vanuit Nick’s ogen;; Ik sjouwde net een doos met posters van Sanna naar binnen toen Frankie aan kwam rennen, hijgend rende hij naar binnen naar mam. 'Mama!! Joe is in de vijver gesprongen en komt niet meer boven!' hoorde ik hem roepen toen hij binnenkwam, nog geen seconde later kwam Kevin naar buiten stormen. ‘Oh nee! Ik wist het!’ hij rende door. Bevroren stond ik toe te kijken naar alles. ‘Nick kom me helpen!’ riep hij toen hij langs mij rende. Ik ontdooide en rende achter hem aan. Elvis stond aan de rand van de vijver te blaffen, een meisje van een jaar of twaalf probeerde hem rustig te krijgen. ‘Was het hier Frankie?’ riep Kevin uitgeput. Ik zag nuu ook dat Frankie, mam, pap, Sanna, Amanda, Mandy, Yana, Zac en zelfs Sanna’s ouders waren meegerend. Frankie knikte hard. Kevin greep in het water. ‘Hij drijft hier! Maar hij trok zich  net los, wat moeten we nu doen? Elvis donder op!!’ riep Kevin in paniek. ‘Laat mij Elvis maar doen.’ zei ik, en ik probeerde de hond rustig te krijgen. ‘Hij houd ervan als hij achter zijn oor word geaaid.’ zei het meisje zachtjes, vaag kwam ze me bekend voor. ‘Eigenlijk vind hij het fijner als hij tussen zijn ogen word gekrabbeld.’ het meisje keek me ongelovig aan, ik kriebelde gewoon door en Elvis werd rustig. Ondertussen hadden Kevin, Zac, pap en David Joe half op de kant gekregen. ‘Kan iemand hem een duwtje geven?’ vroeg David. Geen moment aarzelde ik en sprong het ijskoude water in, net raakte ik met mijn tenen de grond. ‘1 2 3 duw!’ riep Zac en op mijn allerhardst duwde ik Joe naar boven. Zijn lichaam voelde levenloos aan… Hoewel ik op mijn hardst duwde verschoof hij nog geen millimeter, opeens kreeg ik een geweldig idee. ‘Ik ga eronder!’ riep ik en ik dook onderwater, plaatste Joe’s benen onder mijn nek en ging staan. Nu lukte het wel! ‘Iemand bel 911!!! Hij kan misschien nog gered worden!’ riepen Yana en Mandy tegelijk. Terwijl mam belde, wisten wij niet wat we met zijn lichaam moesten. Eigenlijk lag hij daar nu gewoon… dood. Binnen twee tellen was de ambulance er, iemand moet Big Rob gebeld hebben want hij kwam er ook aan. Joe werd door de ambulance mensen gereincarneerd, het meisje stond maar een beetje ongelovig te kijken. ‘Krullie! Ik vind het ontzettend dapper wat je hebt gedaan!’ Sanna kwam op me afrennen en gaf me een zoen, ik zag het meisje naar ons staren. ‘Kijk nou maar uit dat je zelf niet zo nat word! Straks word je nog ziek Sinaasa…’ ik werd onderbroken. ‘Hij leeft weer! We gaan nu met hem naar het ziekenhuis, zijn ouders kunnen mee en de rest kan later komen!’ zei een van de ambulance mensen. Meteen daarna laadde ze Joe in de ambulance, mam en pap stapten in en ze reden met loeiende sirenes weg. Linda, David en Big Rob overlegden even en liepen toen op ons af. ‘Yana en Mandy mogen met mij mee naar Joe, de rest komt later met Linda en David. Geen discussie nu oke!’ zei Big Rob en hij liep naar zijn mini autotje, Mandy, Yana en hij stapten in en ze reden weg. Wij sjokten achter Linda en David aan. ‘Nicholas, jij leent maar even wat kleren van Zac. Anders word jij ook nog ziek.’ zei Linda en dat was alles wat gezegd werd. Van Zac kreeg ik een broek en een veel te groot shirt, maar dat maakte me nu even niet uit. ‘Gaat het wel? Je ziet zo wit!’ zei Zac op zijn kamer. Ik ging op zijn bed zitten, hij zat op zijn bureastoel. ‘Het gaat wel, gewoon geschrokken. Hoe kan je zo koel blijven in zo’n situatie?’ vroeg ik hem. ‘Het gaat allemaal langs me heen, over een paar uur raak ik in paniek wedden?’ zei Zac lachend en we liepen naar beneden. ‘Krullie! Dit wordt de tweede keer dat ik zo op je afren!’ riep Sanna en ze rende weer op me af en gaf me een zoen. Het meisje was ook meegekomen, want ik zag haar weer naar ons staren. ‘Ik ben Nick trouwens.’ zei ik tegen haar en stak mijn hand uit, verlegen schudde ze hem. ‘Ik ben Boudicca.’ (spreek uit: Boediekaa, ken ik echt :D) Aparte naam, apart meisje… Ze probeerde me te hypnotiseren leek het wel. ‘Wat zie je er schattig uit Krullie!’ zei Sanna. Ik vroeg me af hoe zij  zo rustig kon blijven nu, dus ik vroeg het  haar. ‘Het gaat allemaal langs me heen, over een paar uur raak ik helemaal in paniek wedden?’ hetzelfde antwoord als Zac, logisch ze waren ook familie. We gingen op de bank zitten. Sanna legde haar hoofd zachtjes op mijn schouder, zachtjes streelde ik haar haar. ‘Iemand nog wat drinken?’ vroeg Linda. ‘Ja lekker!’ Amanda liet zich ook nog even horen. Ik werd boos,  hoe konden mensen nou zo vrolijk doen als Joe gewoon dood lag te gaan? ‘Gaan we nou? Ik wil naar Joe toe!’ riep Kevin opeens. ‘Ik wil ook naar hem toe! Hoe kunnen we hier nu zo zitten als Joe gewoon dood ligt te gaan!’ riep ik nu ook, Linda keek ons verbaasd aan. ‘David breng jij ze even? Wij blijven hier als jullie het niet erg vinden.’ ik keek naar Kevin, hij zag er even verbaasd uit als dat ik deed. ‘Kom jongens we gaan.’ zei David en hij pakte de autosleutels, toen we naar buiten liepen begon het opeens te flitsen. Ik had het niet eens zo door, het enige in mijn hoofd was de angst dat Joe ondertussen al dood was… Als een klein jongetje pakte ik Kevin’s hand,  hij keek me even verbaasd aan maar liet het toen toe. We stapten in en in stilte reden we naar het ziekenhuis, ik had moeite om mijn tranen binnen te houden. Bij het ziekenhuis zette David ons af en ging toen weer weg. Bij de receptie kregen we Joe’s kamer en de zuster die met ons meeliep gaf ons een bezorgde blik, Joe lag gewoon op de intensive care! Voor de deur keek ik Kevin aan, ik hield zijn hand stevig vast en we liepen naar binnen. Mam zat naast Joe zijn bed te  huilen, pap was er niet. ‘Nick! Kevin! Ik ben zo blij dat jullie er zijn!’ huilend rende ze naar ons toe en knuffelde ons. Over haar schouder keek ik Kevin vragend aan, hij haalde zijn schouders op. ‘Hoe gaat het met Joe?’ vroeg ik met een brok in mijn keel. Mam begon weer harder te huilen, ze greep ons steviger vast. ‘Het komt wel goed mam… Hij komt er weer bovenop.’ zei Kevin troostend. ‘Nee dat doet hij niet!’ huilde ze. ‘Is… is hij…’ ik begon nu ook te huilen, Kevin kon zijn tranen nu ook niet inhouden. ‘Zo erg is het ook niet, hij ligt in coma…’ zei pap. Hij stond in de deuropening met een doos tissues  Mam liet ons los en rende naar hem toe, hij gaf haar een knuffel. ‘Joe in coma? Maar… hij…’ Kevin begon te stotteren. Ik liep naar Joe toe. Hoe hij daar lag met al die slangetjes zag er vreselijk uit! Zijn haar vol klitten, zo niet als Joe! ‘Joe, ze zeggen altijd dat mensen die in coma zijn alles toch nog kunnen horen, dus ik hoop dat je dit hoort. Alsjeblieft Joe! Word alsjeblieft weer wakker! Alleen maar voor ons!’

Vanuit Joe’s ogen;; Ik kwam weer bij, wat was er gebeurd? Ik deed mijn ogen een klein stukje open, niemand zou zo kunnen zien dat ik wakker was. Om me heen was alles wit. Voor me stonden twee mensen te praten, pap en nog iemand. Naast me zat mam, ik merkte nu dat ze mijn hand stevig vast hield. Ik deed mijn ogen nu helemaal open en knipperde een paar keer. ‘Joseph!’ mam gaf me blij een knuffel. Mijn keel voelde droog. ‘Water…’ zei ik zacht. De man waarmee pap stond te praten was blijkbaar een dokter want hij kwam meteen op me aflopen. ‘Zo meneer! Lekker geslapen? Weet je nog wat je wou doen?’ hij scheen met een lichtje in mijn ogen, mijn hoofd begon te bonken. Mam gaf me een glas water, in een teug dronk ik hem leeg. ‘Ja… Ik weet het nog…’ fluisterde ik. ‘Joseph, we waren zo bang toen Franklin binnen kwam stormen. We dachten dat we je kwijt waren. Wil je dit nooit meer doen?’ pap was ook altijd zo overbezorgd! Als je geen lucht krijgt is dat echt erg, alsof ik dat ooit weer doe! ‘Beloofd! Je haar gaat er ook zo slecht van zitten, het zit nu vol met knopen! Heeft iemand een borstel voor me?’ ik ging rechtop zitten. ‘Je was bijna dood en het enige waar je aan denkt is je haar? Maar goed, je krijgt een borstel van me als ik wat van jou krijg.’ de dokter lachte. ‘Een handtekening, mijn dochter is een grote fan zie je. Jullie mogen je contract dan kwijt zijn, ze houd nog steeds van jullie!’ lachend gaf hij me een pen en een papier. ‘Ik haal even een borstel.’ Ookal liet ik het niet merken, er prikten toch weer tranen achter mijn ogen. Dat niet al onze fans zo stom zijn deed me goed. ‘Hier, ik hoop dat je het niet erg vind dat hij roze en oud is? Mijn dochter heeft de oude in haar boomhut laten liggen, we zijn een paar weken geleden verhuisd zie je.’ ik kreeg een oud, roze borstel ding in mijn handen gedrukt en snel krabbelde ik mijn handtekening op het blaadje. Daarna begon ik mijn haar te borstelen. ‘Dankje! Hier zal ze blij mee zijn! Ik laat jullie nu wel even alleen.’ de dokter liep weg en daar zat ik dan, alleen met mijn ouders in een ziekenhuis kamer. ‘Joseph, weet je wel wat je allemaal hebt meegemaakt de laatste weken?’ verbaasd keek ik op, laatste weken? ‘Je hebt twee weken in coma gelegen. We waren zo bang Joseph!’ ging pap verder. ‘Wil je me alsjeblieft gewoon Joe noemen, dat ge-Joseph word nu echt irrtant.’ ik ging weer verder met mijn haar borstelen. ‘Joee!!!!! Je bent wakker! Ik heb je zo gemist!’ Kevin kwam op me afrennen en gaf me een knuffel. Nick kwam achter hem aan, hij had tranen in zijn ogen. ‘We laten jullie wel even alleen als broers. Als je je ook maar even niet goed voelt moet je meteen op deze knop drukken Joe!’ zei mam en zij en pap liepen weg. ‘Wat is er met jou Nick?’ vroeg ik, tranen begonnen over zijn wangen te stromen. ‘Het is uit met Sanna…’ fluisterde hij. ‘Wat?! Heeft ze het uitgemaakt? Waarom ooit?’ die was ook gek! Wie maakt het nou uit met mijn lieve broertje? ‘Ze heeft een ander… een of andere Gerben van de set van Work All Day…’

NickJ-IsOffThe-Chain | 30-05-2009 | 11:12 | Link | Reacties (5)