Mijn verhaalties =D

Mijn beste vriend

Inspiratie alla zweefmolen =P Reactie is altijd goed =)

Kus Sarah

Ik zie hem nog zo naast me liggen, tegen het raam van de bus geplakt. De bus die ons aanreed, de bus waardoor ik hem leerde kennen, die bus die ons samenbracht. Een half jaar geleden maar ik zie het nog precies voor me. De bus, de politie, de ambulance, de geschrokken gezichten van de busschauffeur en zijn passasiergs en niet te vergeten hem. Aan de ene kant de slechtste dag van mijn leven, aan de andere kant de beste. En dat allemaal door hem, door Tim...

Waaorm gebeuren de slechte dingen toch altijd met goede mensen? Tim had al geluk gehad dat hij het bus-ongeluk had overleefd een half jaar geleden, waarom moest er nou ook nog een of andere gek op hem in gaan steken? Nu ligt hij weer in het ziekenhuis, terwijl hij ze nog meer haat dan ik. Een rilling gaat over mijn rug. Ik zou nooit meer normaal een ziekenhuis in kunnen, maar nu moet ik wel. Ik kan Tim niet alleen laten, als ik hier lag zou hij ook 24/7 bij me zitten. Daarvoor zijn we beste vrienden, om elkaar te steunen. Jason, mijn broer, pakt mijn hand en samen lopen we naar binnen. Zwijgend lopen we naar Tim's kamer, de zuster laat ons meteen binnen. 'Hij moet zich nog wel rustig houden, dus hou het alsjeblieft alleen bij een beetje praten oke?' zegt de zuster nog als we naar binnen lopen. 'Tim er is bezoek voor je.' zegt ze rustig tegen hem. Jason loopt even weg om een stoel te halen en ik loop naar het bed toe, er staan allemaal apparaten omheen die allemaal op hun beurt piepen. Het hoopje mens dat in het bed lag was niet mijn Tim. Mijn Tim is sterk, dapper, lief en zijn leven is kleurrijk. De Tim die hier ligt is alles behalve dat. Ik strijk een lok van Tim's bruine haren uit zijn veels te witte gezicht. 'Val... Ben jij het?' zegt het hoopje mens dat Tim moet voorstellen zacht, zijn stem klinkt even zacht als normaal. 'Ja... Ik blijf bij je zolang je hier ligt.' ik ga bij hem op het bed zitten. Hij doet zijn ogen even open. Ik mis de glans die me altijd door zware tijden heen helpt, de glans die me altijd verteld dat het weer goed komt. 'Promised?' vraagt hij terwijl hij in mijn ogen kijkt. 'Promised.' zeg ik en Tim doet zijn ogen weer dicht, ik kijk naar mijn schoenen. 'Val ik moet je wat zeggen.' zegt Tim dan zacht. Hij voelt met zijn hand net zolang tot hij die van mij vind, hij knijpt er zachtjes in en kijkt weer in mijn ogen. Aan zijn blik zie ik wat hij wil zeggen, ik slik en kijk weg. 'Tim laat me please niet alleen.'  ik kijk weer naar hem, zijn ogen zijn weer dichtgezakt. De greep van zijn hand verzwakt. 'Sorry Val, als het zo moet wil ik het niet meer...' langzaam worden de kronkels op de machines minder. 'Tim ik durfde het nooit aan je te vertellen maar ik hou van je, vanaf de eerste dag dat ik je zag.' Tim's ogen gingen nog even open en hij lachte een beetje. 'Ik hou ook van jou Val...' zijn ogen zakken dicht, de kronkels worden een rechte lijn en zijn hand word slap. Ik buig voorover en geef hem een kus, ik voel hem nog zwak terugkussen en dan zakt hij helemaal weg. Ik voel een traan over mijn wang glijden. Hij valt op zijn hand, de hand van mijn beste vriend, mijn beste vriend voor altijd. Mijn beste vriend op wie ik stiekem verliefd was, en hij stiekem op mij...

NickJ-IsOffThe-Chain | 30-08-2009 | 00:55 | Link | Reacties (4)